Instytut Filozofii
Wydziału Humanistycznego

czwartek, czerwiec 29, 2017
Rozmiar Tekstu

Jan Legowicz (1909-1992)

Jan Legowicz

Jan Legowicz (ur. 9 sierpnia 1909 w Mościskach, zm. 27 października 1992 w Warszawie) był polskim filozofem i historykiem filozofii. Studiował filozofię i pedagogikę w Uniwersytecie Katolickim we Fryburgu Szwajcarskim. Studia ukończył w 1937, zdobywając - jeszcze jako franciszkanin - tytuł doktora w zakresie pedagogiki i filozofii. W 1948 roku przeniósł się do Łodzi, gdzie początkowo wykładał w studium dla pracowników oświaty, a później na Uniwersytecie Łódzkim. W r. 1953 został profesorem Uniwersytetu Warszawskiego, z którym pozostał związany do końca życia. Na UW pełnił szereg funkcji administracyjnych: dziekana Wydziału Filozofii, dyrektora Instytutu Filozofii, kierownika katedry i zakładu Historii Filozofii Starożytnej i Średniowiecznej. Od 1956 r. uczestniczył w organizacji Zakładu Historii Filozofii Starożytnej i Średniowiecznej PAN, którym kierował do 1979 r. W tym samym roku przejął z rąk Tadeusza Kotarbińskiego przewodnictwo Komitetu Redakcyjnego Biblioteka Klasyków Filozofii. W 1979 r. przeszedł na emeryturę. Był cenionym historykiem filozofii, jego podręczniki przez lata były powszechnie stosowane w edukacji filozoficznej studentów filozofii.

Jan Legowicz

Pracownicy Instytutu Filozofii Uniwersytetu Zielonogórskiego opublikowali następujące teksty nt. jego życia i twórczości:

2009:

Bogna Choińska, Stefan Konstańczak, Filozofia wychowania Jana Legowicza, w: Filozofia. Istnienie. Myślenie. Działanie. W 100. rocznicę urodzin Jana Legowicza, pod. red. W. Słomskiego, Warszawa 2009, s. 63-76. W artykule podjęto próbę analizy opracowań Jana Legowicza na tematy wychowania i organizacji systemu oświaty. W tekstach tych Legowicz dokonywał próby uzgodnienia reprezentowanej przez siebie filozofii z uniwersalnymi celami wychowania. W świetle dokonanych analiz nie były to jednak próby udane.

2007:

Ryszard Palacz, Jan Legowicz jako historyk filozofii, "Lumen Poloniae" 2/2007, s. 7-29. W tekście omówiono biografię naukową Legowicza, jego warsztat naukowy, metodologię i osiągnięcia. Do najważniejszych i wciąż aktualnych zaliczono przede wszystkim szczegółowe artykuły, podejmujące problemy metodologiczne. Sprostowano także szereg pojawiąjących błędnych informacji z biografii Legowicza.

Stefan Konstańczak, Wątki aksjologiczne w filozofii Jana Legowicza, "Lumen Poloniae" 2/2007, s. 79-86. Punktem wyjścia dla podjętych rozważań było rozumienie terminu "filozofia" przyjęte przez Legowicza. Problemy filozoficzne, wedle Legowicza, są niezmienne i ciągle na nowo aktualizowane przez kolejne pokolenia filozofów dostosowujących je do aktualnego poziomu kultury. Specyfika poznania filozoficznego polega na tym, że jego przedmiot jest nadrzędny wobec przedmiotów wszelkich nauk szczegółowych. Wartości nie mogą być więc wynikiem doświadczenia nauk szczegółowych. Są więc rezultatem uogólnień dokonywanych przez filozofię, a zatem ich istnienie nie ma charakteru rzeczowego.

Egzemplarz "Lumen Poloniae" 2/2007, m. in. z obydwoma powyższymi artykułami można w całości pobrać tutaj.

2001:

Ryszard Palacz, Jan Legowicz jako mediewista, w: Profesor Jan Legowicz - filozof i nauczyciel, materiały pokonferencyjne przygotowane pod redakcją Czesława Głombika, Katowice 2001, s. 18-31. W artykule przedstawiono sylwetkę Legowicza mediewisty w trzech aspektach: badawczym, nauczycielskim i organizacyjnym. Najważniejszym jest pierwszy z nich i związane z nim kwestie metodologiczne.